Aanpassen werd normaal

Als meisje ben ik altijd gepest, het begon al vanaf de 1e dag op de basisschool tot het MBO. Ik wist niet beter dan mij altijd aan te passen. 100% mijzelf zijn was ik bij vlagen. Nooit was ik genoeg en werd ik geaccepteerd zoals ik was. Als ik mij omringde met mensen die mij echt leuk vonden zoals ik was vond ik het licht in mijzelf terug. Helaas door het pesten viel ik heel snel weer in de oude patronen en gewoontes terug, het pleasen van mensen. Ik begon dit als normaal aan te nemen. Door mijn knieën gaan, dienend zijn en binnen de kaders (geschetst door anderen) leven was mijn nieuwe normaal. De vrolijkheid en uitbundigheid werd ingeruild voor ingetogenheid en stilte. Terugkijkend op deze periode zie ik heel veel verdriet. Ik voelde me zo veilig als slachtoffer dat ik vergat te vechten voor mijn eigenheid. Vergat om te staan voor mijn geloof, kracht en wijsheid. Het licht van binnen doofde en was verstopt in een kamertje met heel veel sloten op de deur. Ik weet dat vele van de lezers zich kunnen vinden in dit verdriet en dit gevoel. Daarom deel ik dit verhaal met jullie.

Wie ben je werkelijk?

Het punt is dat ik me niet bewust was van mijn eigenheid, wie ik was en wat ik uitstraalde. Ik was me niet bewust dat mijn gedrag de ander kon triggeren jaloers te zijn, geïntimideerd te voelen of misschien zelfs overbodig. Nooit gedacht dat het pesten een uitkomst was van een natuurlijke uitstraling die bij de andere negativiteit losmaakte. Vandaag de dag hoor ik dit wel, ik ben ouder en heb mij met mensen omringt die mij deze wijsheid durven te geven.

Je hebt een keuze

De dag dat ik besloot dat het genoeg was, ging opstaan voor mezelf en besloot te vechten is de dag dat ik vrijheid leerde kennen. Wat mij overkwam is vervelend, ik had er geen invloed op, maar ik had nog wel een keuze. Ik kon er voor kiezen om voor mezelf op te komen, mezelf durven te zijn. Wijzen met mijn vinger naar de pesters is heel makkelijk, maar in durven zien waarom ze mij pesten was te moeilijk. Terwijl in essentie dat makkelijker is, want dat kon ik analyseren. Ik kon mij verplaatsen in hun en vanuit hun ogen dezelfde situatie bekijken, maar ik koos er niet voor. 22 jaar van mijn leven heb ik mij gedragen als een bal die overgegooid mocht worden als men het gewenste. Ik liet mij gebruiken, misbruiken, bedriegen, uitspelen en nog veel meer. Nu ben ik 32 en als ik terugkijk heb ik verdriet, niet om wat er is gebeurd. Nee, om het feit dat ik niet de moeite nam om te analyseren wat er werkelijk aan de hand was. Ik durfde en weigerde mijzelf te zijn. De sterke, krachtige, wijze, eigenwijze en zelfstandige vrouw die ik altijd al was. Dit heeft mij laten realiseren wat ik met de komende jaren wil in het leven. Het is tijd om op te staan. Te doen wat ik in het leven wil en mag doen, te vertellen wat ik mag vertellen en te zijn wie ik wil zijn. Iedereen heeft een keuze, zo heb ik die ook en ik neem die verantwoordelijkheid en kies voor mijn geluk. 

Nieuw hoofdstuk

Keuzes maken is niet altijd makkelijk, het zorgt soms voor wrijving tussen mij en anderen. Dat komt soms door onbegrip, meningen, of onwil. Dat is niet leuk, maar wel okay. Accepteren dat de omgeving invloed heeft op mij  maakt dat ik ook selectief mag zijn met wie ik mij wil omringen. Aanpassen en doen alsof ik iemand anders ben past niet bij de keuze die ik heb gemaakt om voor mijn geluk te leven. Ik hoop met deze blog jou ook te kunnen inspireren om dingen opnieuw te gaan analyseren. De omgeving is slechts een reflectie van jezelf. Zo werd ik jarenlang gepest, waarom? Omdat ik mezelf ook pestte, ik durfde niet 100% mijzelf te zijn. Sloot een deel van mijzelf op en koos ervoor om iemand anders te zijn. De momenten dat ik volop gepest werd, waren de momenten dat ik bij vlagen mijzelf was. Ik was zelfverzekerd, wijs, eigenwijs en zelfstandig en dat kan best intimiderend overkomen. Op deze momenten verschuilde ik mijzelf i.p.v. deze kracht te gebruiken en anderen te helen. Anderen te helpen dit in hun zelf terug te vinden. Dit inzicht kreeg ik van onze lieve dochter die deze eigenschappen ook heeft. Gelukkig past zij zich niet aan en is zij tot nu wel haar volledige zelf. Kinderen zijn spiegels zeggen ze he, nou dat merk ik hoor! 

5/5

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *